<$BlogRSDUrl$>

15 oktober 2003

ND OVER DE BREL BOEKEN

Herman Veenhof in het Nederlands Dagblad 10/10/03 over
René Seghers' Leven en Liefde 1929-1978: ...zo compleet dat-ie topzwaar wordt, met die kleine letter over twee kolom per pagina verdeeld.
over Mohamed El-Fers' Jacques Brel:...een prettig leesbare inleiding..

12 oktober 2003

ONZIN OVER BREL BIJ RADIO 2FM

Aansluitend op de Brelnacht op de lokale Amsterdamse televisie bij MokumTV begon radio 2FM een Breldag ter herdenking van de 25ste sterfdag van de grote zanger. Eerst drie uur lang Brel bij Kleuters. Omdat Kleuters zelf niets over Brel wist had hij ‘een groot kenner van Brel’ naar de studio gehaald, ene Rene Zegers. Tot mijn opperste verbazing wisten ze te vertellen dat Brel bij zijn eerste optreden in Nederland in het voorprogramma van de Belgische zingende non Soeur Sourire (Zuster Glimlach) zou hebben gestaan. Op de radio schalt haar grote hit Dominque en Brelkenner Zegers vergelijkt het werk van de vroege Brel met dat van de Belgische non, die van grote invloed op Brel zou zijn geweest. Als Kleuters en Zegers even op pagina van de (Nederlandstalige) biografie van Mohammed El-Fers hadden gekeken, hadden ze geweten dat Brel in 1954 bij de Franse zangeres Souris (heel wat anders als Soeur Sourire) in het voorprogramma stond. De non, die in 1963 haar wereldhit Dominique scoorde en in 1985, 52 jaar oud, zelfmoord pleegde, heeft nooit Brel in haar voorprogramma gehad. Er is in de loop der jaren heel wat onzin over Brel verteld, maar Kleuters en Zegers spannen met hun zingende nonverhaal wat mij betreft de kroon.
Per email ontvangen bericht van Jacques (geen familie)

04 oktober 2003

BREL COMPLEET maar niet helemaal
2003 is in België en Frankrijk officieel uitgeroepen tot Breljaar. In Nederland herdenkt men niet minder dat de bij minstens drie generaties nog immer populaire chansonnier op 9 oktober 1978 (25 jaar geleden). De officieuze opening van het Brel-jaar had plaats in Amsterdam. Het zo heftig door Brel bezongen Mokum is volgens opgave van de Foundation, die de playlisten van de grootste radiostations in Frankrijk turft, het verreweg meestgedraaide Brel-nummer van dit moment, met het door de Fransen tot lied van de eeuw gekozen Ne me quitte pas op een 9de plaats! Amsterdam werd tot in de vroege uurtjes van de eerste dag van Breljaar 2003 getracteert op een marathonuitzending via het lokale MokumTV.

Brel is in deze kwarteeuw uitgegroeid tot een ongekend fenomeen. Zo werd op 22 maart in het Brusselse Dexia-gebouw de mega-tentoonstelling 'Brel - het recht om te dromen' geopend. Een expositie die zeker tot eind dit jaar duurt en waar je alleen met een reservatie naar binnen kunt. Verder heeft Brussel ook nog een permanent Brelmuseum, inclusief theater oude stijl waar je op een groot beeldscherm de magie ondergaan van het gefilmde 'afscheids' concert. De inmiddels overbekende beelden uit 1966 in het Olympia Theater Parijs. Het ware afscheidsconcert had overigens een jaar later plaats in een bioskooptheater van een industriestadje aan de Frans/Belgische grens.

Het Brel-jaar bestaat niet alleen uit een schier eindeloze serie Hommages, al dan niet live door radio en tv uitgezonden. Het 25ste sterfjaar van Brel wordt tevens gesierd met unieke (her)uitgaven. Zo hebben de platenmaatschappijen Universal (waarin het voormalige label Phiplips is verdwenen) en Barclay met medewerking en toestemming van de weduwe en dochter France Brel en hun Fondation Internationale Jacques Brel een 15 CD-box L’Intégrale, een 3 DVD-box Comme quand on était beau en een 2-SACD/2-CD, getiteld Infiniment op de markt te brengen. En de Belgische Brelfans hoeven het niet lager te doen met de fotokopieën van de eerste, in 1989 voor het eerst verschenen Nederlandstalige Brelbiografie van Mohamed el-Fers. Ondanks de lovende kritieken werd dit boek na bedreiging van de advocaten van de erven Brel eerst van de Belgische en vervolgens van de Nederlandse markt gehaald.

In dit kroonjaar kwam El-Fers terug met een verbeterde en zeer uitgebreide herdruk. In België als hardcover en met schitterend fotokatern verschenen bij megauitgeverij Roularta.

De erven Brel mogen zich dit jaar rijk rekenen. Een ongeautiriseerd boek leidt net als het niet uitgeven van banden tot illegaal kopieerwerk. Nu de Brelmanie tot orkaankracht is aangegroeid, wordt alles wat er maar aan onuitgebracht Brelmateriaal bestaat op de markt gebracht. De absolute bestseller is een enorm bonbonblik met 15 geremasterde cd's - verpakt in de originele hoes - vanaf het eerste album Grand Jacques uit 1955 tot aan het uit 1977 daterende Les Marquises (met 5 nog niet eerder uitgebrachte chansons)en een bonus-cd met in totaal 28 nummers, waarvan 12 in 1953 opgenomen en nooit eerder uitgegeven. Deze laatste cd zit in het vet van foto's voorziene 80 pagina dikke boek. Om de exclusiviteit van het bonbonblik te benadrukken is deze in gelimiteerde en genummerde uitgave op de markt gebracht. Je krijgt in één keer de volgende Brel: Grand jacques (1955), Quand on n’ a que l’amour (1957), Au printemps (1958), La valse a mille temps (1959), Marieke (1961), Enregistrement public a l’Olympia 61 (1961), Les bourgeois (1962), Les bonbons (1963-1964), Enregistrement public a l’ Olympia 64 (1964), Ces gens-là (1966), Jacques Brel 67 (1967) ,J’arrive (1968), L’ homme de la Mancha (1968), Ne me quitte pas (1972), Les marquises (1977) en bonus cd in boek (1953).


Het bonbonblik zit dan wel bomvol cd's, gelijktijdig verscheen ook een dubbelalbum met de titel Infiniment. Hierop staan nogeens 5 nog niet eerder verschenen titels: Sans exigences - Avec élégence – Mai 40 – L’amour est mort en La cathédrale. Opgenomen in de herfst van 1977 tijdens de opnamesessies van het album Les Marquises. Platendirecteur Eddy Barclay had volgens het contract dat hij met Brel had, deze nummers nooit uit mogen brengen. Brel zelft heeft niets meer te willen. Die rust al 25 jaar in zijn onlangs door Breldochter zelf verherbouwde graf op een eiland in de Stille Zuidzee. De Erven Barclay lieten de vijf onbekende nummers digitaal remasteren en vulden de dubbel-cd aan met 35 ‘Greatest Hits’: Amsterdam, Quand on n’a que l’amour, Mathilde, La chanson de Jacky, Bruxelles, Madeleine, Ne me quitte pas, Les bourgeois, Vesoul, Le plat pays, La chanson des vieux amants, Jef, Les Marquises, Ces gens-là, Les bonbons, Le moribond, La quête, Jojo, Le dernier repas, Le prochain amour, Les vieux, Mon enfance, Orly, La valise à mille temps, La ville s’endormait, La bière, Le diable ‘ça va’, Il nous faut regarder, L’enfance, Je suis un soir d’été, Les flamandes, Les bigotes, Marieke, J’arrive en Au suivant. Ook in SACD versie verschenen.

Wie dacht dat alles van Brel nu op cd is uitgebracht vergist zich. Zo zijn nog steeds niet alle Nederlandstalig door Brel gezongen nummers heruitgebracht. Men vergeet niets, De Apen, Rosa… Aangevuld met Amsterdam

Om voor eens en altijd een einde te maken aan de wildgroei in videobanden die er van Brel in omloop zijn werd de 3 DVD-box Comme quand on était beau (Toen we nog mooi waren) op de markt gebracht. Ruim 7 uur muziek! Uiteraard blijft alles afhankelijk van de kwaliteit van het origineel, maar de DVD gaat voor Dolby Digital 5.1 geluid en 5.1 DTS beeld.

Geen te vaak illegaal gekopieerde bandjes maar glasheldere opnamen van in het Amsterdamse Marcanti éénmalig gezongen Le pendu en de eveneens nooit eerder uitgebrachte L'amour est mort, La cathédrale, Mai 40, Avec élégance, Het Hé! m'mam, La toison d'or en Place de la contrescarpe. Opnamen van het in 1963 door Jean Christophe Averty gefilmde Les toros. De repetities van L'homme de la Mancha. De opera Pierre et le loup van de Belgische tv, Brel- klassiekers als Le plat pays, Madeleine, Les flamandes, Les bourgeois, Marieke, Ne me quitte pas, La valse à mille temps, Bruxelles en Ces gens-là. Maar ook songs uit Brelfilms als Le Far-West en Mon oncle Benjamin en beelden van de studio-opnamen van Vesoul. Verder in het Engels ondertitelde interviews, een discografie en een biografie. Voorlopig zitten de Brelfans goed.

Weduwe Brel onverwachts geconfronteerd met laatste liefde van haar man
Parijs - zaterdag 4 oktober 2003:

De Foundation Jacques Brel ziet er scherp op toe dat de weduwe Mme. Miche BREL op geen enkele wijze wordt geconfronteerd met de laatste liefde van haar echtgenoot Jacques BREL. Maddly BAMY, zich tegenwoordig bedienende van de nom de plume Bamy-Brel, bracht Brels laatste jaren met de Vlaamse zager door op een Polynesisch eiland. Brel stierf in haar armen.
Van BAMY ontbreekt elke aanwijzing op Le droit de rever (het recht om te dromen), de door France BREL samengestelde Brusselse decoratie- en videotentoonstelling ter gelegenheid van het 25ste stervensjaar van haar vader. Ook in het luxueuze fotoboek dat de Fondation Jacques Brel onder dezelfde titel uitgaf geen spoor van de Guadaloupese. Dat was anders op de door Antenne 2 en TV5 gelijktijdig uitgezonden live Droit die op vrijdag 3 oktober 2003: vanuit het Parijse l'Olympia. De muziektempel aan de Rue des Capucines was omgetoverd tot een Brelaltaar, met een ereplaats voor de weduwe BREL. Het gemis van de spetterende Brel werd tijdens dit Parijse gala ondervangen door de videoclips van de Brusselse tentoonstelling. Aangevuld met korte gesprekjes en een aantal Brelvertolkers, waaronder Salvatore Adamo met Le plat pays. Kort voor de begon van de Brelliaanse Hoogmis in het Heilige der Heilige van de Franse muziekwereld opende weduwe Miche Brel in de foyer een fototentoonstelling van een vijftiental foto’s van haar man. Samen met de fotograaf Jean-Pierre Leloir, die tussen 1958 en 1972. regelmatig Brel voor z’n lens had. Dochter France BREL was te vermoeid om dit hoogtepunt onder de vele festiviteiten rond de kwarteeuwherdenkingen van haar vaders dood bij te wonen. Madame Miche staat haar mannetje. Ze schrok zichtbaar toen geheel onverwachts en vlak voor de aftiteling van Het recht om te Dromen op het grote beeldscherm op het podium van l’Olympia uiterst privé opgenomen amateurbeelden van haar man met Maddly BAMY werden vertoond. In badpak en flink knuffelend.

Mme. Miche BREL arriveerde in Parijs rechtstreeks uit Amsterdam, waar zij een Brelballetgala van Maurice Béjart in het Koninklijke Carré had bijgewoond. In Amsterdam had ook het interview dat Mme. BREL gaf aan Sébastien BAER van de Franse nationale radio plaats. De dag voor de 25ste stervensdag staat RadioFrance geheel in het teken van de Vlaamse zanger. Reporter Sébastien BAER interviewde ook de door de advocaten van mevrouw Brel belaagde Nederlandse Brel-biograaf Mohamed el-Fers

Hoewel Brel Vlaming was en een aanzienlijk aantal chansons zelf in het Nederlands heeft gezongen, ontbrak het nog aan een Nederlandstalige weblog. Bijna 25 jaar na zijn dood is dit de eerste.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?